Herkomst - klooster Cenakel
In 1927 vertrokken de eerste zes zusters vanuit het Moederhuis in Steyl naar Soesterberg om
ook daar een plaats van aanbidding en lofprijzing te vestigen. Bijna 72 jaar mocht onze
gemeenschap daar uitgroeien. De kapel werd voor velen een huis van gebed. Vele vrienden hebben
zich daar bij ons gebed aangesloten en hebben ons gesteund en geïnspireerd. Heel dankbaar
zien we op deze periode terug.
Toen tijden en situaties veranderden en ons klooster in Soesterberg te groot werd, moest naar een
oplossing worden gezocht. Meerdere van onze oudere zusters hadden verzorging nodig. Na veel overleg
en zoeken bleek dat een pijnlijke scheiding onvermijdelijk was. Op 13 januari 1999 zijn zij het
eerst vertrokken naar het Kloosterverzorgingshuis 'Retraitehuis' in Uden. Zij kregen een eigen
afdeling met een eigen kleine aanbiddingskapel bij onze missiezusters, die dezelfde spiritualiteit
hebben als wij. Mede door de goede verzorging, waarvoor zij zeer dankbaar zijn, voelden zij zich er al
heel gauw thuis. De overige negen jongere en nog vitale oudere zusters vonden een goede plek in het
nieuwe 'Klooster Cenakel' in Utrecht, het voormalig parochiecentrum St. Ludgerus, waarvan wij de
naam behouden hebben: St.Ludgerus Aanbiddingskapel. Op 8 september 1999 werd deze kapel en het
klooster plechtig ingezegend door Kardinaal Simonis.
Ons vroegere huis in Soesterberg werd overgenomen door het ernaastgelegen conferentiecentrum 'Kontakt
der Kontinenten', www.conferentiehotelcenakel.nl
Wij, zusters in Uden en in Utrecht blijven samen één gemeenschap vormen. Zo willen wij ook
samen met u allen één gebedsgemeenschap blijven, tot wederzijdse geloofsinspiratie en
bemoediging.
Zo willen we vertegenwoordigend voor God staan, samen met Christus naar de Vader gaan met
onze nood aan verlossing, met ons diepgewortelde verlangen naar liefde, naar vrede. Dit
proberen wij te leven.
De samenstelling van onze communiteit is internationaal, zodat het samenleven van volken en
culturen mede tot ieders levensopdracht hoort: op weg naar eenheid in verscheidenheid. Een
mogelijke bijdrage voor de nieuwe aarde....? Alle naties van de wereld zijn immers steeds
meer op elkaar en dus op samenwerking aangewezen.
Ons leven kreeg het gezonde ritme mee van gebed, werk en ontspanning, van eenzaamheid en
samenzijn. Vanzelfsprekend is er in ons leven ook strijd en pijn, er blijven onvervulde
wensen. Dit brengt ons dicht bij de vele lijdende en worstelende mensen, alsook bij degenen
die op andere wijze solidair met hen zijn.
Zo hopen we op Gods zegen voor de toekomst.